Luna



Voetenspreekuur

De vraag van de reumatoloog komt onverwacht. “Zou u interesse hebben in het schrijven van een blog?” Een blog...eh..ik? “Ja, u kunt het zo mooi verwoorden..”. Tsja, daar zat ik dan met mijn mond vol tanden. Ik kon stoer aangeven op het voetenspreekuur wat ik belangrijk vind bij een aangepaste schoen, maar dat is toch wel heel iets anders dan het zomaar even op papier zetten. Daar komt bij dat ik niet zo van egodocumenten hou, en dat ik reuze filosofisch in het leven sta, ook iets wat het leven met reuma verder ontwikkeld heeft. Maar goed, ik kon er nog net uitgooien dat ik, toen ik de diagnose reumatoïde artritis (RA) op mijn 22 kreeg, er wel behoefte aan had gehad om begeleid te worden in het rouwen om wat eens een gezond lijf was en nooit meer gezond zou worden. Nu zijn we 27 jaar en heel wat ervaringen verder...Dus voldoende onderwerpen om over te schrijven.. Ik besloot om er over na te denken en jawel: u leest mijn eerste blog.


Voorstellen

Zoals u in mijn vorige blog hebt kunnen lezen ben ik 49 jaar en heb ik sinds mijn 22e jaar RA. Ik noem mezelf Luna op deze blog. Het voetenspreekuur waar het allemaal mee begon ligt een paar weken achter mij. Inmiddels ben ik in het gips gezet en mag ik maandag mijn glazen muiltje passen. En, ja ja een open deurtje, ik ben ook nog eens een assepoes die op zoek is naar haar prins...hopeloos romantisch..met andere woorden; ik ben single moeder, met twee kinderen, waarvan één nog thuis wonend. Maar, jammer maar helaas, die zoektocht naar mijn prins houd ik voor mezelf ;-). Verder doe ik nog allerhande vrijwillige activiteiten waaronder het coachen van mensen. Ik hou ervan om me kunstzinnig te uiten met verschillende materialen. Ik heb een heerlijke vriendenkring waar ik goed veel aandacht aan besteed. En ik geniet van het leven op een mindfull manier. Maar dat is iets voor een andere keer.


Tekenles

Tien jaar geleden had ik mijn eerste aangepaste schoenen. Ik was net met een kunstzinnige opleiding begonnen en kwam die dag schoorvoetend met mijn zwarte aangepaste schoenen op les. Verbijsterd hoorde ik de opdracht; de juf zei, “doe je schoen maar uit, zet hem op je tafel en teken hem na.” Dat kwam binnen…nu moest ik die oncharmante schoen, waar de jurkjes echt niet leuk bij stonden...nog natekenen ook?! Na enige aarzeling maakte ik een opzet van mijn tekening om me later te kunnen verliezen in de details, en nog weer later om me ruimte te kunnen geven voor dat ding wat mijn schoen nu was... Maar ja, mijn voet schoof ik mijn schoen, het oog wilde toch ook wat en de weg naar de podotherapeut was daarna snel gevonden. Zooltjes werden het, en nee die hoefde ik niet te tekenen. Vervolgens werden het semi orthopedische schoenen. Maar de zoektocht naar een goede schoen werd steeds moeilijker. Mijn voeten vergroeiden steeds meer en na het ontstaan van een knobbel legde ik me bij de realiteit neer. Kom maar op met die aangepaste schoen, maar dan wel met een wensenlijstje van hoe die er uit moest zien! Ik hou jullie op de hoogte...






U kunt reageren op deze blog


Naam: 
E-mail adres: 
Anti-spam:2 - 1 =